Meer vrouwen in de politiek 👭

Is het gedachtegoed van Simone de Beauvoir nog steeds relevant in deze tijd? Hoe hebben de ideeën van de Beauvoir de levens van vrouwen veranderd? Wat herken ik, als 32-jarige vrouw, daar nog in?

Het antwoord; een hele boel. En ergens is dat een nogal treurige constatering. Want een hoop van haar uitspraken zijn wat mij betreft nog steeds aan de orde van de dag. Zoals de constatering dat de man de maat der dingen is. Of dat het raamwerk waarin we opgroeien en op worden geleid tevens masculien is.

Heel veel van de strijd die zij destijds voerde, zie ik nog steeds om me heen. Die onderga ik nog steeds en die strijd voer ik nog steeds. Natuurlijk is er veel veranderd; maar in de basis is de man nog altijd de maat der dingen.

Neem de politiek; Merkel wordt – buiten het feit dat ze een zeer ervaren en kundig politica is – bijvoorbeeld vaak gewaardeerd en gelauwerd omdat ze ‘zo goed haar mannetje’ staat. Omdat ze, in een mannenwereld op gaat en die haar eigen heeft gemaakt. Ze is met de omgeving meegebogen (met uiteraard wel een zeer bewonderenswaardig politieke carrière als track record), maar heeft de omgeving – als het gaat om vrouw zijn in de politiek – niet gebogen.

Ik werk nu in wereld (veiligheidssector) waar het nog steeds overwegend mannen zijn die op het hoogste niveau de lakens uitdelen. Ik ‘ experimenteer’ daarin bewust met mijn vrouwelijkheid (buig ik om, of buig ik mee?) en hoe mezelf op te stellen. Want ik merk regelmatig hoe ik anders word benaderd dan mijn mannelijke collega’s. Bijvoorbeeld als er op een conferentie, waar ik moet spreken, door een mannelijke collega aan mij wordt gevraagd waar de vieze kopjes heen moeten. Of dat een collega doodleuk en bloedserieus zegt dat ik op zijn schoot moet komen zitten, als hij achter mijn bureau heeft plaatsgenomen. Of de keer dat ik ‘ het fluistermeisje van de DG werd genoemd, toen ik met hem mee werd gevraagd naar belangrijke afspraak.

Je kan professioneel gezien dus alles net wat beter doen; betere resultaten halen, meer hooi op je vork nemen, zelfs beter hebben onderhandeld over salaris; maar op het moment dat ik een gepassioneerd betoog houd, krijg ik te horen dat ik er wel veel emotie in gooi. Terwijl mijn mannelijke collega wordt verteld dat hij zo professioneel betrokken is bij zijn werk.

Conclusie; er wordt nu eenmaal – nog steeds – gemeten met twee maten. Of eigenlijk; de man is nog steeds de maat der dingen. En ik wil me niet langer aanpassen aan de mannelijke norm, en dat is soms een worsteling. Rolmodellen kunnen daar volgens mij een enorm belangrijke rol in vervullen. Zo ben ik zeer geïnspireerd door Jacinda Ardern, de premier van Nieuw-Zeeland. Zij toont, wat mij betreft, ultiem vrouwelijk leiderschap. Zij buigt de tijdsgeest om, in plaats van te buigen voor de tijdsgeest.

Dit geldt ook voor de nieuwe vice-president van de Verenigde Staten, Kamala Harris. In een van haar speeches net na de verkiezingen zei ze ‘Zie jezelf op een manier dat anderen dat misschien niet doen. Omdat die anderen dat wellicht nooit eerder hebben gezien.’ Dat is volgens mij de kern. De man is de maat der dingen; en dat kunnen we enkel veranderen door zelf, als vrouwen, daar verandering in te brengen en elkaar te ondersteunen. Het is daarbij noodzakelijk om, zoals Simone de Beauvoir dat jaren terug al benadrukte, jezelf níet als slachtoffer te zien. Wat mij betreft schuilt de ook de kracht van vrouwelijke leiders als Adern an Harris dan ook primair in hun acties; show, don’t tell. Daar begint in mijn ogen de weg naar verandering.

Scroll Up